وقتی بارون میاد

اون روز یادم میاد

که باهم نشستیم ما پشت شیشه

با آهنگ بارون

گفتم پیشم بمون

تو رفتی و گفتی دیگه نمیشه...

 از خشم پر می شوم ...دلم می خواهد رویت بالا بیاورم "کالیگ"! تا دلم خنک شود.  حیف که چیزی در درونم می گوید :

بی خیال...

یادم هست یکبار نقل قولی از یکی از اساتید نقاشی شنیدم که گفته بود تا هر مقطعی که نقاشی کردن یاد بگیری تا آخر عمر به همان شکل نقاشی خواهی کرد به عنوان مثال اگر هنر نقاشی ات در همان حد کلبه ساده جنگلی و درخت و گلی که در خردسالی می کشیدی باقی بماند اگر در کهنسالی هم یک ورق کاغذ و مداد رنگی به دستت بدهند چیزی فراتر از نقاشی های کودکی ات نخواهی کشید. امروز این موضوع  در یک کار گروهی به من یکی ثابت شد. در یک ورک شاپ^* دو ساعته قرار شد در یک گروه ۵ نفره انرژی خورشیدی را نقاشی کنیم وقتی کارمان تمام شد اثر هنریمان تماشایی بود. به نظر نمی آمد دو تن از همکارانم در کودکیشان اصلا نقاشی کشیده باشند!!!!

 برنامه جالبی بود مخصوصا که آخر کار لازم نبود قلمو هایمان را بشوییم!

* این ورک شاپ قسمتی از روز دانش در دانشکده مهندسی شیمی بود (DCT Science Day).

به مدت دو روز و دو شب رفته بودیم به جایی در قلب "هیچ جا"! این "هیچ جا" یکی از هتلهای زنجیره ای nh Hotel  در حومه  شهر Eindhoven  بود. ساختمان عجیب و غریب و پیچ در پیچ هتل را درختان بلوط احاطه کرده بودند. تمام این مدتمان در ساختمان هتل و به سمینار و ارائه پوستر گذشت اما هر از گاهی از ورای شیشه های رنگارنگ ساختمان می شد پاییز دل انگیز درختان کوتاه و بلند موجود در حیاطهای متعدد هتل را تماشا کرد...

پ.ن: هر از گاهی خارج شدن از محیط دانشگاه و تغییر موقعیت خیلی می چسبد!